در تازه‌ترين ننگ‌انگاشتن لباس زنانه، خبرگزاری فارس درباره‌ی چگونگی دستگيری مجيد توكلی در 16 آذر 88 نوشته است: «او كه همانند زنان محجبه، مانتو به تن كرده و مقنعه و چادر به سر داشت و حتا يك كيف زنانه را نيز برای محكم‌كاری به دوش انداخته بود، در رسيدن به هدف خود ناكام ماند و توسط مامورين امنيتی دستگير شد.» و در ادامه‌ی خبر آورده است:«”فرار با لباس زنانه ” البته پيش از اين هم، اتفاق افتاده است. بنی‌صدر نيز در اوايل انقلاب و پس از آنكه خيانت‌هايش به انقلاب و نظام جمهوری اسلامی مشخص شد، با لباس زنانه از كشور گريخت و به فرانسه پناهنده شد.»

خود بنی‌صدر ادعای «فرار با لباس زنانه» را انكار كرده و آن را دروغ‌پردازی جلال‌الدين فارسی و فخرالدين حجازی در جهت تخريب شخصيت سياسی خود دانسته است. (http://www.youtube.com/watch?v=BnajCuvyOT8) وی با شرح چگونگی فرار خود از يك پايگاه هوايی نظامی و با لباس مبدل همافری، با زيركی بر انديشه‌ای كه در پس اين دروغ‌پردازی‌ها نهفته است انگشت می‌گذارد، انديشه‌ای كه «لباس زنانه را ننگ می‌داند». اما اين كه با گذشت سی‌سال از فرار بنی‌صدر همچنان از «لباس زنانه» برای ويرانی شخصيت يك كوشنده‌ی سياسی بهره می‌گيرند نشان می‌دهد كه مردسالاری به راست‌قامتی و استواری سی‌سال پيش همچنان در ذهن ما برافراشته مانده و كاركرد «ويرانگر و ننگ‌آور» لباس زنانه همچنان بازار گرمی دارد.      

البته از دانشجويی همچون مجيد توكلی كه دو بار به زندان افتاده و در شانزده آذر امسال در دانشگاه پلی‌تكنيك باز هم لجوجانه انتقادات تند و خانمانسوزی را بر زبان رانده بعيد است كه در جستجوی فرار برآمده باشد، چه اگر به فرار می‌انديشيد اصلن به چنين سخنرانی انكارناشدنی و گزنده‌ای جلوی چشم هزاران نفر دست نمی‌زد. در مورد بنی‌صدر ادعای «فرار با لباس زنانه» باوركردنی می‌نمود چون مردم تصوری از فريب ماموران گمرك و نشستن بنی‌صدر در يك هواپيمای مسافربری و فرار او به كشوری ديگر را در ذهن خود ساخته بودند اما مجيد توكلی با «لباس زنانه» از دانشگاه پلی‌تكنيك تا كجا می‌توانسته است بگريزد. عكس خبرگزاری فارس چهره‌ی مردانه‌ی مجيد توكلی را با ريش و سبيلی دو سه روزه در «لباس زنانه» تصوير كرده است، تو گويی دانشجوی پلی‌تكنيكی كه قصد فرار با «لباس زنانه» را دارد نمی‌داند كه ريش و سبيل‌داری برخی زنان هم حد و اندازه‌ای دارد و ابلهانه فكر می‌كرده «محكم‌كاری انداختن يك كيف زنانه بر دوش» ريش و سبيل زبر و نتراشيده‌ی او را استتار می‌كند.

آيا اگر توكلی با لباس بسيجی فرار می‌كرد و يا از روی نرده‌ها می‌پريد و درمی‌رفت بر هوش و چالاكی او آفرين نمی‌گفتيم؟ فرار با «لباس زنانه» درست مثل فرار با «لباس بسيجی» يكی از انواع فرار است و اگر عيب و ايرادی در فرار كردن و به در بردن جان از مهلكه نباشد (كه نيست) انواع فرار هم نبايد با هم هيچ تفاوتی داشته باشند. اصلن فرض كنيم كه مجيد توكلی با «لباس زنانه» از دل دانشگاه پلی‌تكنيك به دامان جامعه مردسالار ما گريخته باشد، خب كه چه؟ آيا به گمان برادران و خواهران اصولگرا كه حجاب زن را پوشش فاطمه‌ی زهرا می‌دانند «لباس زنانه» لباس «ننگ» است يا لباس «فخر»؟ آيا دوستان و ياران مجيد توكلی كه با گردنی برافراشته می‌كوشند اين ننگ را از «دامان» او پاك كنند، و اين خبر فارس را دروغ‌پردازی و در «جهت تخريب شخصيت» اين دانشجوی سياسی‌كوش و «تضعيف روحيه‌ی دانشجويان» قلمداد كرده‌اند، همچون ديگران «لباس زنانه» را لباس «ننگ» می‌دانند يا لباس «فخر»؟ بياييد همين يك بار با مردسالاری خزيده در گوشه‌پس‌گوشه‌های ذهن‌مان دست به گريبان شويم و (اگر اصلن فراری در كار بوده باشد) فرار كردن مجيد توكلی چه با لباس زنانه و چه با هر لباس ديگری را با يك چوب برانيم.              

پزشكی شايد بيش از هر شغل ديگری با اخلاق گره خورده و پاس ‌داشتن حريم تن و جان بيماران -به طور كلی- پزشكان را (حتا در اين بزنگاه فروپاشی اخلاق در ايران) مقيم حريم حرم اخلاق نگاه می ‌دارد. همين پايبندی و پافشاری بر اخلاق بوده كه آرش حجازی را از زيستن در ميهن و رامين پوراندرجانی را از زيستن محروم كرده است.

حال پرسش اين جاست كه چرا جامعه‌ی پزشكی ايران در برابر مرگ مشكوك همكار جوان خود سكوت كرده است؟ آيا اخلاق پزشكی تنها محدود به رازداری پرونده‌ی پزشكی بيماران شده است؟ آيا پزشكی كه سوگند خورده در حفظ جان و آبروی بيماران كوشا باشد و سقط جنين نكند آيا بايد در برابر جان باختن مشكوك همكار جوان خود و سقوط اين ‌چنينی اخلاق سكوت پيشه كند؟ آيا وجدان پزشكان باوجدان ما بيدار است هنوز؟     

در باب درستی يا نادرستی حكم اعدام احسان حقوقدانان اهليت بيشتری برای نظر دادن دارند. ظاهرن او به شهادت رنجــــــــــــــــــــــــــــــــــــــنامه اش (http://hra-news.info/news/8677.aspx) در گروه كومله عضويت داشته اما هرگز دست به اسلحه نبرده و خون كسی را بر زمين نريخته است. ظاهرن رويه قضايی در مورد او به درستی طی نشده و دادگاه تجديدنظر بر خلاف انتظار و رويه معمول قضايی، حكم حبس 10 ساله و تبعيد او را به اعدام تبديل كرده است. می‌گويند چون حاضر نشده در اعترافات تلويزيونی به كارهای نكرده اعتراف كند حكمش را سنگين‌تر كرده‌اند. می‌گويند 27 سال، فقط 27 سال زندگی كرده و از زمانی كه چشم باز كرده شاهد رنج «كُرد بودن» و ستمديدگی «متفاوت بودن» بوده است. اگر احسان جرمی مرتكب شده باشد طبيعی است كه قاضيان با تمسك به قانون او را به مجازات برسانند اما طبيعی نيست كه بر خلاف همين قانون و رويه‌های قضايی آن و بر خلاف عدل علوی، 27 سال آرزو و حسرت و خشم و آه را به طنابی گره بزنند. آن جا كه پای زندگی جوانی 27 ساله در ميان است و چه بسا با برخوردی از سر لطف بتوان او را و خانواده‌اش را و قومش را وامدار رافت زمامداران كرد، آيا سزاست كه با چنين شتابی زندگی را از جوانی دريغ كرد كه رفتارش ميوه‌ی سال‌ها فقر و تبعيض بوده است.

شرم مردانه‌ای در چهره‌ی احسان هست. شرم متفاوت زيستن و تاوان پس دادن. شرم جوان و رعنا بودن. شرم پروريدن در دامان نداری و آبروداری. شرمی كه همه‌ی ما را شرمنده می‌كند اگر اين شرم 27 ساله را فردا شب زنده نبينيم. شرمی كه حتا بر دوش بی‌شرمان هم سنگينی می‌كند. شرمی كه اگر ديگر نباشد شرری خواهد شد بر سياهی و درازی امشب كردستان.

گروهی حكم بر شيرين‌عقلی اين «از جان گذشته» دادند و بيچاره‌بيچاره‌گويان دل برايش سوختند؛ گروهی او را از مزدوران «حاكم» دانستند و هشدار از پی هشدار كه مبادا «سبزجامگان» در دام نيرنگ خفيه‌نويسان بيفتند؛ گروهی نيز كه شمارشان بيشتر بود پيكر او را تبر بر دوش و درفش بر كف كشيدند و او را تا مرتبه‌ی «ابراهيم بت‌شكن» و «كاوه‌ی آهنگر» بركشاندند.

محمود وحيدنيای راستين كدام است؟ او را هم در سياه‌چال ديده‌اند و هم در حياط دانشگاه. هم در رياضی‌دانی او ترديد كرده‌اند و هم در «شريف» بودنش. يكی هم او را ديده كه خلقی را به ريشخند گرفته است. محمود ما كيست و كجاست؟ محمود مجنون؟ محمود مزدور؟ يا محمود موعود؟ آيا يافتن پاسخ اين پرسش‌ها اهميت دارد؟ آيا پی بردن به كيستی محمود توفيری در فهم «نقش تاريخی» او دارد؟

محمود وحيدنيا، با هر هويت و با هر نيت، در يك آن تاريخی ويژه خواسته يا ناخواسته نقش ويژه‌ای را بر دوش گرفت: زنگوله را به گردن گربه انداخت. شايد اشارت گربه‌ی عابد و مسلمانا موش را شير كرد، شايد هم محمود «برومند» خود از ميان شهر موش‌ها برخاست و موشمردگی مرسوم را كنار نهاد. چه فرق می‌كند. حالا ديگر موش‌ها از خواب بيدار شده و گرد گربه را گرفته‌اند. هر تكان زنگوله موش‌های بيشتری را از خواب بيدار می‌كند و گربه آچمز شده است. همه‌ی اين‌ها از «محمود» است.      

ما را از بازی قدرت بيرون انداختند تا هميشه بازنده بمانيم اما ما باز زنده‌ايم. چه سخت‌جانيم ما كه تا گردن در باتلاق درمانده‌كننده‌ی نفی و سلب و نادانی و ستم و فقر فرو رفته‌ايم اما همچنان دست‌ها را سايبان چشم‌ها می‌كنيم تا در ميان اين هفته‌های پاره پاره‌ی زمستان‌زده يك «روز خوب» از راه برسد. آری ما نجس‌ها كه خواب را بر خود حرام كرده‌ايم چون سگ سخت‌جا‌نيم. گرده‌های ما را با شلاق اسطوره خراشيديد، غرور ما را با پرخاش تجاوز درهم شكستيد، ما را گردن زديد، خون ما را آبروی چهره‌ی بی‌رنگ و رويتان كرديد. باز هم بخراشيد و در هم بشكنيد و گردن بزنيد، ما باز زنده‌ايم. ما تخم‌مان را در كشتزارهای مخملين سخن پراكنده‌ايم. ما در خود «مرگ» و «تجاوز» و «خشونت» هم آشيانه كرده‌ايم و جوجه‌هامان را آب و دانه می‌دهيم. ما خود كلمه‌ايم، ما خود خود «مرگ» و «تجاوز» و «خشونت» و «زندگی» و «عشق» و «مهربانی» هستيم. ما خود خود «انسانی» و «ناانسانی» هستيم. اگر بی‌رحمانه ما را صرف كنيد تمام نمی‌شويم، تازه می‌شويم. نحو ما نحو سگ‌جانی است. بنای ما بر ماندن و سخن‌راندن است. «من» نباشد «تو» هست، «ما» نباشد «شما» هست تا نوبت به «او» و «آن‌ها» نرسد. سوت‌زنان خشت‌ها را روی هم بچينيد تا «من» و «ما» از نو صرف شود در زبان بی مرگ و بی مرز.

 [http://biaban.darvish.info/archives/2538]

 لاك‌پشت‌هايی كه از دار دنيا به همين يك وجب لاك دلخوش كرده بودند و تا آب از آب تكان می‌خورد دست از پا درازتر به خلوت لاك خود می‌خزيدند تا آب‌ها از آسياب بيفتد، بی‌فايده دست و پای خود را جمع می‌كردند اما دست آتش لحظه به لحظه درازتر و درازتر می‌شد. آتش «بيرحمانه» و «قاطعانه» می‌آمد و بی‌اعتنا به فريادها و ضجه‌های سوختن، شهوت زبانه‌های ملتهبش را با «تجاوز» به حرمت‌ها و مرزها فرومی‌نشاند. ذهن زلال لاك‌پشت‌ها دمخور آب و تالاب بود كه مومنانه حرمت هر مرز و محدوده‌ای را پاس می‌داشتند اما كام تشنه‌ی اين آتش را هيچ آبی سيراب نمی‌كرد.

تجربه‌ی سوختن در لاكی كه همواره پناهگاه تنهايی بوده بايد خيلی دردناك باشد. تصوير آتش در چشم‌های لاك‌پشت‌ها لحظه به لحظه درشت‌تر می‌شود. آيا لاك‌پشت‌ها هم از بوی گوشت و لاك سوخته دل‌ريش می‌شوند؟. آيا از ديدن سوختن لاك‌پشتی ديگر كه در چند قدمی‌شان گرفتار لاك ملتهبش شده اندوهگين می‌شوند؟ شايد هم شانه بالا بيندازند و بی‌‌تفاوت سر بچرخانند و كنج عافيت را در گوشه‌ی تاريك لاك خود بجويند؟ شايد. اما مطمئنن آوار شدن آتش روی لاك و سوزش و گزش آن را با پوست و گوشت خود حس می‌كنند. يك لحظه دلم سوخت برای لاك‌پشتی كه از ترس «تجاوز» آتش، به درون لاك خود گريخته اما آتش بی‌حيا كه به همه جا سرك می‌كشد لاك‌پشت بينوا را در همان كنج عافيتش گير انداخته است. آخ ای لاك‌پشت تنها كه نه راه پيش داری و نه راه پس، ديدی كه لاك مهربان عافيت‌جويی عاقبت تنور داغ زنده‌زنده‌سوزی‌ات شد.

دورويی و دروغ پردازی من ايرانی به بهترين وجه در پاراگراف بالا، در هنگام سخن‌گفتنم از «رابطه جنسی» (سكس) نمودار شده و درست مثل همان قله كوه يخ معروف سر گنده‌اش را از زير لحاف بيرون آورده است. همان اخلاق مهوعی كه من ايرانی را وادار می‌كند با قيافه حق به جانب پرهيزگارانه، قلب و چشم‌های هيزم را لحاظ نكنم و با كلمات شاعرانه و گوشه و كنايه و استعاره درباره‌ی «تجاوز» حرف بزنم. همان اخلاق موشمرده‌ای كه وادارم می‌كند از كاربرد كلمات مستقيم (لابد) زشت بپرهيزم و به جای rape بگويم «تجاوز» يا «آزار و اذيت» يا «بدرفتاری» يا «نداشتن استانداردهای لازم». جالب اين جاست كه حتا خود عرب‌ها هم به rape تجاوز نمی‌گويند و لااقل در اين يك زمينه مستقيم‌تر و راست‌كردارتر از ما هستند.

اما آيا با اين كلمات كليشه‌ای و با اين گفتمان ماستمالی‌كننده می‌توانم عمق رنج و درد زندانيان «تجاوز» ديده را نشان دهم؟ آيا اصلن همين كلمه‌ی تكراری و دستمالی‌شده‌ی «تجاوز» می‌تواند نشانگر همه‌ی آن بيچارگی و زخم‌خوردگی باشد؟ آيا بايد در برابر بی‌ادبی بازجويان مؤدب همچنان باادب و بانزاكت باشم؟ طبيعی است كه در اين جنگ نابرابر نزاكت من نمی‌تواند در برابر وقاحت گفتار و شناعت كردار آن‌ها كاری از پيش ببرد. چرا من بايد در برابر پرده‌دری و تابوشكنی آنان همچنان تابوت اين اخلاق موشمرده را بر دوش نگاه دارم و همچنان پرده‌دار حرمت تابوی «مساله جنسی» باشم؟

نه پدر من! نه والد من! خشم من بيشتر از اين حرف‌هاست. دلم می‌خواهد همين حالا حرف دلم را بی‌پرده بزنم و خودم را خالی كنم. دلم می‌خواهد همين حالا بزنم اين تابوی گفتمان جنسی را بشكنم تا شايد بقيه‌ی تابوها هم يكی يكی و دومينووار خرد و خاكشير شوند. مگر ترس از شكستن همين تابوها نيست كه ضامن «وضع موجود» است پدر جان؟ دلم می‌خواهد در يكی از ميدان‌های اصلی شهر داد بزنم كه:

آی مردم! در زندان‌های ايران، برادران ريشوی ما كه دم از دين و ايمان و جوانمردی می‌زنند پسران و دختران هم‌وطنشان را گاييده‌اند و «سيستم تناسلی»‌شان را ريش‌ريش كرده‌اند. (سيستم تناسلی؟) آی مردم! آی پدرها و مادرها كه هميشه ما را به رعايت حرمت‌ها و تابوها تشويق می‌كرديد در زندان‌های ايران، ك… و ك… پسران و دختران معصوم شما را «بی‌رحمانه» پاره پاره كرده‌اند.(نقطه‌چين‌ها از خود نويسنده‌ی همچنان ترسخورده است.)
آی مردم …(هق‌هق امانم نمی‌دهد).